Charles Simic | 2 ποιήματα

παιδί θαύμα   μεγάλωσα σκυμμένος σε μια σκακιέρα. Λάτρευα τη λέξη ματ. Τα ξαδέρφια μου όλα φαίνονταν ανήσυχα. Ήταν ένα μικρό σπίτι κοντά σ’ ένα ρωμαϊκό νεκροταφείο. Άρματα & αεροπλάνα τράνταζαν τα τζάμια του. Ένας συνταξιούχος καθηγητής αστρονομίας μ’ έμαθε να παίζω. Πρέπει να ήταν το 1944. Στο σετ που χρησιμοποιούσαμε τα μαύρα πιόνια είχαν…

Frank O’Hara | το να πιω μαζί σου κόκα-κόλα

μου φαίνεται καλύτερη ιδέα απ’ το να πάω στο Σαν Σεμπάστιαν, στο Ιρούν, στην Αντάι, στο Μπιαρίτς, στην Μπαγιόν ή απ’ το να νιώθω ναυτία στην Travessera de Gràcia στη Βαρκελώνη εν μέρει επειδή στο πορτοκαλί μπλουζάκι σου μοιάζεις σαν ένας πιο χαρούμενος άγιος Σεβαστιανός εν μέρει λόγω του έρωτά μου για σένα, εν μέρει…

Wisława Szymborska | ΑΒΓ

ποτέ δε θα μάθω πια τι πίστευε για μένα ο Α. Αν τελικά ο Β. με συγχώρεσε. Γιατί ο Γ. υποκρινόταν ότι όλα ήταν εντάξει. Τι ρόλο έπαιξε ο Δ. στη σιωπή του Ε. Τι προσδοκούσε ο Ζ., αν προσδοκούσε κιόλας. Γιατί η Η. το ‘παιζε ανήξερη, ενώ γνώριζε πολύ καλά. Τι είχε να κρύψει…

Walt Whitman | ξάστερα μεσάνυχτα

αυτή είναι η ώρα σου, ψυχή, η ελεύθερή σου πτήση μες στο άρρητο μακριά από τα βιβλία, μακριά απ’ την τέχνη, η μέρα τελειωμένη, το μάθημα παρμένο φέρνοντας μπροστά εσένα, σιωπηλή & ατενίζουσα, σκεπτόμενη τα θέματα που πιο πολύ αγαπάς: νύχτα, ύπνος, θάνατος & αστέρια          

Charles Bukowski | 2 ποιήματα

η μεγαλοφυΐα του πλήθους   υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος βία παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει τον οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα & οι καλύτεροι στο φόνο είναι εκείνοι που κηρύττουν εναντίον του & οι καλύτεροι στο μίσος είναι εκείνοι που κηρύττουν την αγάπη & οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι εκείνοι που κηρύττουν την…

Max Ritvo | το επόμενο ραντεβού σου μόνη

η σκηνή είναι άδεια. Πώς τη γεμίζεις; Με μουσική. Οι λέξεις θα ‘ναι το έργο & η μελωδία το σώμα που θα κουβαλά τις λέξεις τρέμοντας με δάκρυα η πετσέτα σκισμένη έτσι ώστε ό,τι εκείνος θέλησε κρυμμένο ν’ αποκαλυφθεί — εκεί που η σάρκα του είναι σαν καρδιά μελανιασμένη. Αν θελήσεις να με δεις θα…

Joy Harjo | αϋπνία & τα εφτά βήματα προς τη χάρη

την αυγή ο πάνθηρας των ουρανών κοιτάζει πάνω από την άκρη του κόσμου. Ακούει τ’ άστρα να τα λένε με τον ήλιο, βλέπει τη σελήνη καθώς λούζει το ισχνό σκοτάδι της με νερό ηλεκτρισμένο από προσευχές. Σ’ όλο τον κόσμο υπάρχουν εκείνοι που δεν μπορούν να κοιμηθούν, εκείνοι που ποτέ δεν ξυπνούν. Η εγγονή μου κοιμάται στο στήθος…

Paris Review Instagram screenshots

Μόνο όταν έμαθα να σέβομαι και να εκτιμώ τους χαρακτήρες μου, μπόρεσα να τους ακούσω πραγματικά. Τους επέτρεψα ν’ αρχίσουν να μιλάνε. Το σημαντικό είναι να μη λογοκρίνονται.   Προσεγγίζω το έργο λες και, στην πραγματικότητα, εγώ είμαι τίποτε και οι λέξεις τα πάντα. Τότε γράφω για να σωθώ. Αν είσαι συγγραφέας, αυτό θα είναι…

Naomi Shihab Nye | διασημότητες

το ποτάμι είναι διάσημο στα ψάρια η δυνατή φωνή είναι διάσημη στην ησυχία η οποία γνώριζε ότι θα κληρονομούσε τη γη πολύ πριν να το πει κανείς ο γάτος που κοιμάται στο φράχτη είναι διάσημος στα πουλιά που τον κοιτάζουν από τη φωλιά τους το δάκρυ είναι διάσημο, για λίγο, στο μάγουλο η ιδέα που…

David Ignatow | Είμαι ένα στενοχωρημένο ποίημα

Τώρα με διαβάζεις και σ’ ευχαριστώ. Νιώθω ήδη κάπως καλύτερα κι αν έμενες μαζί μου λίγο παραπάνω, αν ίσως μ’ έπαιρνες μαζί σου σπίτι και με σύστηνες στους φίλους σου, ίσως να γινόμουνα χαρούμενο και ν’ άλλαζα τον τόνο μου. Βρίσκομαι στο συρτάρι ενός γραφείου, σπάνια βγαίνω έξω στο φως να με κρατήσει κάποιος. Με…